Romelu Lukaku, wie anders, blies de hoop nieuw leven in met de aansluitingstreffer, diep in de wedstrijd. Plots geloofde iedereen weer in de eigen kansen, op het veld, op de bank, tot in de huiskamer toe. De decibels stegen, ook in Bar West, de harten sloegen sneller en elke aanval bracht nieuwe verwachting. België rook bloed.
Toen volgde de ommekeer waar niemand nog op durfde te hopen. De gelijkmaker van Tielemans zette het stadion én Bar West volledig op zijn kop. Supporters vielen elkaar in de armen, bier vloog door de lucht en sommigen zakten letterlijk op de knieën, niet goed beseffend wat zich voor hun ogen afspeelde. Op naar verlengingen.
En dan, toen iedereen zich al opmaakte voor strafschoppen, kwam het ultieme moment. Tien strafschoppen werden er één, eentje voor België na fout in de zestien op Tielemans Youri Tielemans zelf nam plaats achter de bal en zorgde met de 3-2 voor een explosie van pure extase. Bar West veranderde in één kolkende mensenzee. Wildvreemden omhelsden elkaar, vuisten gingen de lucht in, gezangen overstemden alles. Onwaarschijnlijke taferelen die nog lang zullen nazinderen.
Wat eerder nog een voetbaldrama in wording leek, werd omgetoverd tot een sprookje. Een verhaal waarvan vandaag niemand kan zeggen waar het zal eindigen.
Eén ding staat vast: België leeft weer. De Rode Duivels hebben de wind volop in de zeilen en trekken met een onwaarschijnlijke portie geloof en vertrouwen de volgende ronde in.
