Voor de aftrap zat de sfeer in Bar West er al stevig in. Ondanks het late aanvangsuur stroomden de supporters massaal toe, zelfs talrijker dan tijdens de wedstrijd tegen Senegal. Op het Bar West terras vloeiden de pinten rijkelijk, voorspellingen vlogen over tafel en overal kleurde het rood, geel en zwart. Iedereen voelde het: dit zou een bijzondere voetbalnacht worden.
In een indrukwekkend decor
In het indrukwekkende Lumen Field in Seattle probeerden duizenden Amerikaanse fans hun ploeg naar voren te schreeuwen, maar de vijandige atmosfeer maakte nauwelijks indruk op de Rode Duivels. België schoot furieus uit de startblokken en werd daarvoor al snel beloond. Charles De Ketelaere rondde een knappe aanval beheerst af en zette de Belgen op voorsprong. Na een ongelukkige gelijkmaker reageerden de Duivels meteen zoals een topploeg dat doet. Opnieuw was het De Ketelaere die op het juiste moment opdook en de verdiende 1-2-ruststand op het bord zette.
Opvallend genoeg had bondscoach Garcia gekozen voor een opstelling die niemand zag aankomen. Sterkhouders als Doku, De Bruyne en Lukaku begonnen op de bank, maar na 45 minuten leek iedereen hem alleen maar gelijk te kunnen geven. België speelde met lef, intensiteit en grinta. Eindelijk stond er opnieuw een nationale ploeg op het veld waarop elke supporter trots kon zijn.
Tous ensemble
Die trots was ook in Bar West voelbaar. Supporters vielen elkaar in de armen, zongen uit volle borst en vierden elke geslaagde actie alsof de overwinning al binnen was. Voetbal bewees opnieuw waarom het zoveel mensen weet samen te brengen. Eendracht maakt macht. L’union fait la force. Tous ensemble.
Na de rust namen de Verenigde Staten het initiatief, maar lang duurde die hoop niet. België bleef koel en efficiënt. Toen doelman Freese zich verkeek op een ogenschijnlijk eenvoudige situatie, strafte Hans Vanaken de fout genadeloos af. De 1-3 zorgde voor een geweldig feest in Bar West én op de Groenmarkt. Bier spatte door de lucht, vreemden vielen elkaar lachend in de armen en uit honderden kelen klonk één groot overwinningskoor. En dan moesten Lukaku en Doku nog komen. Die kwamen vlak voor de drankpauze respectievelijk ‘King’ Charles De Ketelaere en een weergaloze maar moe gestreden Lukobakio vervangen. Naarmate de minuten vorderden leek de match meer en meer gespeeld. Maar het scenario van Senegal indachtig, was oplettendheid toch aangewezen. Dat bewezen enkele gevaarlijke pogingen van Berhalter en Balogun. Maar verder werden de Duivels niet meer verontrust. Lukaku maakte het in minuut 93 helemaal af. 1-4, ronduit een vernedering voor het thuisland.
Nu al een WK-klassieker
Zelfs Trump, Infantino, een dolgedraaide Amerikaanse voetbalnatie en Balogun konden uiteindelijk niet verhinderen dat België zich overtuigend plaatste voor de kwartfinales. Alles zat in deze wedstrijd: de heisa vooraf, de zenuwen, de emoties en het spektakel op het veld. Het was een duel dat nu al aanvoelt als een WK-klassieker.
Het zijn precies dit soort avonden – of beter gezegd nachten – die tonen waarom voetbal zoveel mensen blijft verbinden. Jong en oud, gezinnen, vriendengroepen en toevallige passanten vierden schouder aan schouder dezelfde overwinning. Negentig minuten lang verdwenen alle verschillen naar de achtergrond en kleurde de Belgische driekleur de nacht.
Nu graag de scalp van Spanje
Met een plaats in de kwartfinales groeit ook het geloof dat dit WK nog heel wat moois in petto heeft. De Rode Duivels hebben hun supporters opnieuw doen dromen. En als België deze lijn weet door te trekken, zullen de pleinen, cafés en terrassen de komende weken opnieuw vollopen met duizenden uitzinnige fans, klaar om samen geschiedenis te schrijven. Te beginnen tegen Spanje, in de kwartfinale. Na wat we gisterenavond en vannacht zagen, moet ook dat team een haalbare kaart zijn.
