“Onze toekomst ligt hier, een definitieve terugkeer naar ons land is niet meer aan de orde”
Hoe hebben jullie jullie hart verloren in Sint-Truiden?
Sascha (uit Duitsland): “In 2010 maakte ik als profvoetballer van FC Kaiserslautern een transfer naar STVV. In mijn vrije uurtjes ging ik wel eens winkelen en zo ontmoette ik toevallig Larissa. Haar papa was toen reeds een felle supporter van STVV. Via een wederzijdse kennis spraken we nadien enkele keren af. Makkelijk was dat niet in het begin want Larissa is jonger dan mij en studeerde toen nog voor lerares. Daarna kwam ze met haar ouders wel telkens naar STVV kijken en zo begon onze relatie. Intussen zijn we gehuwd, wonen we in Zepperen en zijn we trotse ouders van een dochter Alixe (4).”
Kannika (uit Thailand): “Mijn man Simon bezocht in 2005 zijn broer, die in Thailand verbleef toen er een tsunami uitbrak. Ik was op vakantie in diezelfde regio en we moesten allen verzamelen op één grote locatie. Daar heb ik Simon leren kennen. We bleven de maanden daarna in contact met elkaar én na een goed jaar besliste ik om naar België af te reizen.”
“Vrienden adviseerden mij om een Thais afhaalrestaurant te openen.” – Kannika
Pana (uit Griekenland): “Mijn vader vond het een goed idee om in 1992 mijn studies hotelmanagement in het Frans verder te zetten in Brussel. Daar leerde ik Caroline kennen want zij studeerde er ook, weliswaar in de Nederlandstalige afdeling maar we zaten in hetzelfde gebouw. Makkelijk verliepen de eerste jaren na de studies niet want ik was verplicht om mijn legerdienst van 18 maanden in Griekenland te volbrengen. In september 1998 zat mijn legerdienst erop en kwam ik definitief naar België.”
Madalina (uit Roemenië): “Ik studeerde op mijn 21ste nog boekhouding-informatica aan de universiteit toen ik op mijn eentje met de bus van Roemenië naar hier trok. Ik wilde immers iets van de wereld zien. Mijn drijfveer was een goede job zoeken en centjes verdienen. Café Torenhof in Runkst werd uitgebaat door een landgenote van mij en ik ging er aan de slag als barvrouw. Daar leerde ik in maart 2015 mijn man Rob kennen. Onze relatie klikte meteen, twee jaar later in juni huwden we.”
Daniela (uit Tsjechië): “Ik ben in 2007 naar België gekomen om als au pair bij een architect in Oostende te werken. Ik heb er Nederlands geleerd en ben opleidingen gaan volgen in taal, administratie en patisserie. Ik ben iemand die graag iets wil bijleren en vond het belangrijk om mij hier zo goed mogelijk te integreren. Ondertussen woon en werk ik hier al geruime tijd en ben ik mama van een dochtertje van 5 jaar. Sint-Truiden, waar trouwens ook mijn zus woont, is de stad waar mijn carrière echt van start is gegaan.”
Wat vond je hier het moeilijkst om aan te wennen en waaraan ben je intussen gewoon?
Pana: “Eigenlijk niet zo veel. Ik was van jongsaf aan vrij gedisciplineerd. Enkel de aanpassing aan het weer was moeilijk. De klimaatverandering was pittig maar nu heb ik er totaal geen moeite meer mee. Sint-Truiden heeft ook een zuiderse, aparte sfeer en de mensen zijn héél warm in de omgang. Onbewust heb ik wat dingen overgenomen, zoals de samenkomst met de familie tijdens de eindejaarsperiode, fantastisch!”
“Sint-Truiden heeft een zuiderse, aparte sfeer en de mensen zijn héél warm in de omgang.” – Pana
Kannika: “Naast het weer was dat uiteraard de taal. Nederlands is echt moeilijk en het duurde een hele tijd vooraleer ik het kon praten. De mentaliteit is ook anders. Wij draaien nogal eens rond de pot en zijn niet direct in de communicatie. Eerst goed luisteren en daarna zeggen wat je wil maar ook niet te direct, dat is ons motto. Eigenlijk kan je veel leren uit de reactie van ons lichaam. Weet je wat nu ook mijn gewoonte is: vrijdag visdag.”
Daniela: “Ik vond de taal het moeilijkst vandaar dat ik het Nederlands zo snel mogelijk wilde leren. In Tsjechië zijn Engels en Duits wel de tweede en derde taal op school. Vlamingen lijken me wel wat afstandelijker, het duurt een tijdje voor je echte vrienden maakt. Ik mis soms mijn familie wel maar na een achttal uurtjes autorijden kan ik hen toch al zien. Dat helpt.”
Sascha: “Veel verschil was er niet. Alleen is de keuken hier veel verfijnder. Het was ook een bewuste keuze om op de Grote Markt te gaan wonen, zo liep de integratie nog wat vlotter.”
Madalina: “In het begin vond ik het weer in België niet zo mooi als in Roemenië, dat een veel droger klimaat heeft. Aan de regen en de koude was het wel even wennen. De taal leerde ik op bierkaartjes en zo kon ik stilaan aan een gesprek deelnemen. Wat ik wel een beetje mis, is de Roemeense keuken. Die is meer gekruid en gerookt. Mijn mama kookt nog op de typische Roemeense manier. Ik ben altijd blij, als ze hier is én in de keuken begint te kokkerellen.”
Tevreden met je zaak nu je definitief in Sint-Truiden woont?
Madalina: “Eind 2018 was ik werkzaam in Balthazar wine & coffeebar van Maurice Vroonen op de Groenmarkt. Na corona ging de zaak niet meer open en werkte ik in een aantal winkels maar de horeca trok me toch meer aan. Maart 2023 openden mijn man Rob en ikzelf Bar Bruut in hetzelfde pand als Balthazar, dat toen al een tijdje leeg stond. Rob is aan de slag in een bedrijf op de Corda Campus. Vandaar dat ik altijd aanwezig ben in de zaak maar ik hou van mijn job. Bij ons is iedereen welkom op ieder moment van de dag. Vrijdagavond betekent feest, met een live DJ, die de toon zet voor een bruisend weekend.”
“Vrijdagavond wordt in Bar Bruut de toon gezet met een live DJ.” – Madalina
Pana: “Na de geboorte van ons eerste dochtertje Zoë vroeg Caroline mij om mee te helpen in de zaak en nu zijn wij reeds de derde generatie, die van Dony gourmet store een vaste waarde heeft gemaakt. Met hart en ziel werken we elke dag samen met ons team om ons cliënteel zo goed mogelijk van dienst te zijn. Belangrijk is dat we openstaan voor nieuwe ontdekkingen op culinair vlak.”
Daniela: “Na enkele specialisaties in het buitenland heb ik mij verdiept in patisserie en het maken van stapeltaarten en feesttaarten. Sinds vorig jaar heb ik een kleine winkel geopend in de Stapelstraat 33 maar de mensen kunnen mij ook online vinden. Ik wilde niet alleen op bestelling werken maar klanten ook de kans geven om spontaan binnen te komen en te proeven van wat ik maak. Mijn visie is eenvoudig: mensen laten genieten van mooie en smaakvolle producten, gemaakt met zorg en aandacht.”
“Ik heb van mijn hobby mijn beroep kunnen maken en hoop in het voetbal te blijven.” – Sascha
Sascha: “In totaal speelde ik 8,5 jaar profvoetbal bij STVV. In 2019 trok ik naar OH Leuven maar wegens knieproblemen moest ik in april 2021 definitief stoppen met voetballen. Ik ben nu coach van het jongerenteam OH Leuven B, dat in 1ste nationale aantreedt, dat is de reeks waarin Sporting Hasselt kampioen speelde. Mij hoor je niet klagen, ik heb van mijn hobby mijn beroep kunnen maken en hoop nog een tijdje in het voetbal actief te blijven.”
Kannika: “Vrienden voor wie ik af en toe kookte, waren fan van mijn keuken en adviseerden mij om een Thais afhaalrestaurant te openen. Daarvoor had ik verschillende jobs gedaan, ondermeer gewerkt in de groentenwinkel van Pascy. Op 13 november 2019 was het zover. Mijn droom ging in vervulling met de start van Thai Station. Het moest wel écht Thais eten zijn met originele recepten en verse ingrediënten. Verse Thaise groenten en lokale lekkernijen worden wekelijks overgevlogen. In februari 2024 openden we ook een tweede filiaal in Tongeren.”
Er zijn ongetwijfeld wel wat leuke anekdotes om aan te halen?
Sascha: “In mijn eerste seizoen bij STVV, gingen we met de groep regelmatig iets eten. Zo herinner ik mij een avond in ’t Nieuwscafé. Peter Delorge en vooral Dennis Odoi deden zo goed hun best
“Hoewel het hoofdstuk Tsjechië niet is afgesloten, zit een terugkeer er niet direct in.” – Daniela
om Duits tegen mij te praten dat het hilarisch werd. Het leek wel een beetje op de versie van Jean-Marie Pfaff destijds bij Bayern München zoals: gegen Hamburg haben wir man tegen man, eh, gevecht, man tegen man sehr gut gespield.”
Madalina: “Wel, enkele maanden nadat Bar Bruut was opengegaan, sijpelde er water door boven in de zaak. Ik vertelde hier aan de toog dat er een lik was in plaats van een lek. Klanten sprongen meteen in de bres maar die verkeerde woordspeling heb ik hier lang mogen horen.”
Pana: “Toen Caroline de eerste keer meeging naar mijn ouders in Griekenland, begreep ze geen enkel woord van wat er werd gesproken. Ze dacht dat wij voortdurend ruzie hadden. Eénmaal terug hier, ging ze meteen in avondschool de Griekse taal leren wat haar ook uitstekend is gelukt. Marie en Zoé spreken ook Grieks, ik vond het een must om met mijn ouders te kunnen communiceren.”
Zien jullie jezelf ooit nog terugkeren naar jullie geboorteland?
Madalina: “Op vakantie wil ik er nog wel naar toe gaan want het is een bijzonder mooi land maar terugkeren, neen dat niet.”
Kannika: “Hoewel mijn mama er nog woont – zij is intussen 81 en mijn enige familielid – keer ik niet meer terug. Na al die jaren heb ik nog weinig binding, mijn man en zoon leven hier en ik tel vele vrienden. De keuze was snel gemaakt, wel bezoek ik mijn mama nog als het kan.”
Pana: “Mijn ouders en grootouders zouden het wel graag willen maar mijn toekomst ligt hier in Sint-Truiden. Door de zaak maar uiteraard ook door de aanwezigheid van Caroline en mijn dochters Marie en Zoé, die intussen in Genève werkt en woont. Mijn schoonvader, Karl-Heinz, ook een ex-Duitse profvoetballer, is hier altijd blijven wonen. Dat geeft wel een speciale binding.”
Daniela: “Hoewel het hoofdstuk Tsjechië niet is afgesloten, zit een terugkeer er niet direct in. Weet je, ik ben een beetje een avonturierster en kan ook niet inschatten wat de toekomst gaat brengen.”
Sascha: “Als je in het voetbal stapt, weet je nooit wat de toekomst brengt maar dat was een bewuste keuze van mij. Een terugkeer zit er niet meteen aan te komen hoewel mijn moeder dat wel graag zou willen.”
Wat kan je onze landgenoten, die jouw land als toerist bezoeken, aanraden in de regio waarin je bent opgegroeid?
Sascha: “Kaiserslautern staat bekend voor haar rijke geschiedenis en een mix van traditionele Duitse charme en een modern stadsleven. Er wonen nogal wat Amerikanen want in de jaren vijftig van vorige eeuw was er in Kaiserslautern één van de grootste militaire nederzettingen. Er zijn ook heel wat uitgebreide wandel -en fietspaden en veel historische kastelen.”
Kannika: “Nakhon Sri Thammarat is één van de oudste steden van Thailand en is een prachtig kustplaatsje niet ver van Phuket dat bekend staat om zijn adembenemende stranden, culturele bezienswaardigheden maar ook voor activiteiten zoals snorkelen en duiken. En verder vind je er een lekkere keuken en traditionele handwerken.”
Pana: “We zijn wel enkele keren verhuisd in de regio ten zuiden van Athene, maar de leukste herinneringen koester ik toch in Voula. Het bezit één van de meest kosmopolitische stranden van de Atheense riviera met helder zeewater en ondiepe zeebodem, heel geschikt voor gezinnen met jonge kinderen. Uiteraard is een stadsbezoek aan Athene met de beroemde Akropolis de moeite waard.”
Daniela: “Ik ben afkomstig uit Šternberk (bij Olomouc). De pittoreske dorpjes, de prachtige kastelen en de indrukwekkende natuurgebieden zijn een ideaal decor voor een mooie rondreis.”
Madalina: “Ramnicu Valcea ligt 180 km westelijk van de hoofdstad Boekarest en pal aan de voet van de Karpaten en aan de rivier Olt. Het is een historisch en religieus centrum met prachtige oude kloosters en ook bekend voor de wijnbouw.”
Tot slot, hoe zeg je goeiedag en tot ziens in uw taal?
Pana (Grieks): kaliméra – antío
Sascha (Duits): Guter Tag – Tschüss
Madalina (Roemeens): Bună ziua – La revedere
Daniela (Tsjechisch): Dobrý den – Na shledanou
Kannika (Thais): Sawasdee – La gòn
