“Die allereerste match in 1999 in Varna staat in mijn geheugen gegrift”, zo duikt hij in het verleden. We zijn daar met een veertigtal supporters naartoe getrokken. Nu is Varna een toeristische topbestemming, maar toen botsten we alleen op enkele oude Duitsers in ons hotel. Het was nochtans toen al een prachtige stad, gelegen aan de Zwarte Zee met heerlijk zonneweer en mooie vrouwen (ik was toen nog vrijgezel he!). Vandaag kost het aardig wat geld als je ernaar toe trekt, maar toen betaalden we voor een pintje 8 Belgische franken. En of wij ervan genoten hebben! Ik heb er zelfs vrienden voor het leven gemaakt. Na de match stonden we samen met de spelers op een terrasje en trakteerden de voorzitter, het bestuur en leden van de businessclub ons op enkele vaten bier. “Dank u wel, mijnheer”, lachte de cafébaas. Terecht natuurlijk, want ik denk dat hij die avond een omzet realiseerde waar hij normaal gezien twee maanden over moest doen.”
“Tijdens de match zelf zaten wij in een aftands stadionnetje”, zo gaat de STVV-kenner verder. “De thuissupporters werden verbannen naar de staanplaatsen, want wij mochten ons op de zittribune nestelen. We moesten wel voorzichtig zijn natuurlijk. Want als we die stoeltjes verkeerd aanraakten, braken ze door twee. We konden nochtans moeilijk stil zitten want het was een bitsige partij, geleid door een Duitse scheidsrechter die ons op de heupen werkte. Maar er was natuurlijk ook die prachtgoal van Van Oekelen. Hij is er nu nog altijd fier op dat hij de allereerste Europese goal scoorde voor STVV.”
Topmatch in Wenen
“Naar Armenië ben ik niet mee geweest”, zegt Kris. “Gelukkig mochten we het na de vlotte kwalificatie in de volgende ronde tegen Austria Wenen uitkomen. Daar trokken we vanuit Sint-Truiden met drie, vier bussen van de Witte Merel naartoe. STVV speelde er één van haar beste matchen ooit. Tot een paar minuten voor tijd stonden we 0-2 voor met doelpunten van Teppers en Fiers. Jammer dat Austria er in extremis nog 1-2 van maakte. Nu ja, we zijn ons achteraf gaan troosten in de cafés of wat had je gedacht? We hebben er enkele bij manier van spreken geel-blauw geschilderd. Ik kijk er nu al naar uit waar we volgend seizoen naartoe mogen. Annemie en ik hebben onze vakantiedagen al opgespaard. Ik heb bovendien het geluk dat ik 25 jaar dienst heb bij Insurope, het bedrijf waarvoor ik werk. Hierdoor krijg ik 10 dagen extra vakantie”, zo wrijft Kris zich in de handen.
