Benny Liebens verschijnt voor aanvang van elke thuismatch op de middenstip. Hij begeleidt immers de persoon of personen die de aftrap mogen geven. “Het is geen officiële rol, maar ik ben blij dat ik het mag doen”, lacht de 66-jarige. In een vorig leven heeft hij nochtans jarenlang wél een officiële functie vervuld: die van materiaalmeester. In die hoedanigheid heeft hij alle Europese uitwedstrijden van STVV live meegemaakt. Een bloemlezing.
In een Antonov-toestel naar Varna
“Toen we in Varna moesten spelen, maakten we een
tussenlanding in Sofia. Daar moesten we overstappen in een soort blikken doos: een stokoud Russisch Antonov-toestel. We zaten daar moederziel alleen in. En de koffers die we bij hadden, werden onder en naast onze zetels geplaatst. Na veel vijven en zessen steeg het toestel op. Maar tot twee keer toe slaagde het daar niet in. De derde keer was toch de goede keer maar om de tien minuten plofte het 50 tot 100 meter naar beneden. Ik heb toen gebeden. Niemand zei iets. Tot ik Guy Mangelschots vroeg: om hoe laat trainen we morgen Guy? Poll Peters die toen T1 was, reageerde: het is nog niet morgen he.”
Gewapende security in Yerevan
“Naar de Armeense hoofdstad Yerevan vlogen we vanuit Amsterdam. Toen we daar in ons hotelletje arriveerden, zat daar iemand van de security aan een tafel in de inkomhal met een zware revolver in zijn hand. Hij zag dat wij ons verschrokken als een aap en reageerde meteen: ‘No problem. You are safe here’. Na de match die we trouwens wonnen, zijn we nog de stad ingetrokken op zoek naar enkele spelers die in het nachtleven waren verzeild geraakt.”
Rood voor Verjans in Wenen
“Wenen was een heel propere verplaatsing. Alleen jammer dat
we in de laatste minuut onderkant lat troffen. Anders hadden we ons geplaatst voor de volgende ronde. Gunther Verjans houdt er wel een slechte herinnering aan over. Hij kreeg rood.”
“Om de tien minuten plofte dat vliegtuig 50 tot 100 meter naar beneden. Ik heb toen gebeden.”
Met 20 man naar Kazachstan
“De thuismatch tegen het Kazachse Tobol Kostanay in 2003
speelden we in Tienen en verloren we met 0-2. Nicky Hayen kreeg toen rood. De terugmatch was wat anders. We waren met zes mensen van de staf: trainer Jacky Mathijssen, hulptrainer Jules Knaepen, technisch directeur Guy Mangelschots, een kiné, een dokter en ikzelf. En we hadden welgeteld 12 spelers meegenomen. Jochen Slechten, de nummer 12, is toen niet eens ingevallen. We verbleven eerst twee dagen in Almaty, dat was helemaal oké. En de dag zelf van de match vlogen we naar Kostanay waar we moesten spelen. We verloren er met 1-0. Gelukkig, zou ik zeggen want als we met 0-2 hadden gewonnen hadden we verlengingen moeten spelen. Maar dan zouden we ons vliegtuig gemist hebben. En u moet goed weten dat daar maar één vliegtuig per week opsteeg om ons naar huis te brengen.”
