Da Oupenboar Twalèt….Èllégschènnes?

Een openbaar toilet in onze stad… Eindelijk, vindt de Snaat. De muur van de Onze-Lieve-Vrouw Kerk kan opgelucht ademhalen. En vele cafés ook. Maar een pissine op het Abdijpein,… Het ruikt letterlijk naar een beetje heiligschennis.

Ene nést kikkes op òòs kèrrekvèlt … naa en pissin èn e schèètùiske op òòs Abdèèplèènke, on de-n inne kàànt geflankeirt dour de corounakapèl, on de-n ààndere kàànt dour de-n abdèètoure of wa doo vàn uiverblif. En strateigisse plak eit ich da!  Et zou mich nè verwòndere da Trúdou ieën vàn deis doag vàn zènne stèk vilt. Da vocht èn da guirke da omoeëg trik, àllemòòl vàn òòs Trùineers èn Trùinòskes, dzje zout ver minder!

Èllégschènnes ? Naturlek nè. Zèg ich mar ver de kloeëterèè. Àl veing ich et toch nog altèèt en roar plak ver sjaarels aat t’ange èn bedongs leig te moake. Maar neen,  Niks heiligschennis, net zo min als de heilige koe van Tom Herck in de kerk van Kuttekoven of een vaccinatiecentrum bij de Minderbroeders heiligschennis is. Ik noem het eerder toevallige ontmoetingen.

Een koe aan een kruis in een ontwijde kerk moet kunnen. Daar moet zelfs een restaurant, discotheek of markt kunnen, als je het mij vraagt. Een vaccin toedienen in een klooster evenzeer. Op dat vlak is er trouwens niks nieuws onder de zon. Die paters verzorgden destijds pestlijders en gingen dan zelf in vrijwillige quarantaine in hun pesthuisje. Goed dat die geen ‘pijp’ opspanden zoals velen van ons vandaag doen. Da gekloag èn gezoag … Ècht woor , “da ienk mich men kloeëte-n aat.”

Wat dan wel heiligschennis is? Ene offerblok leegmaken, een kapelleke van een boom trekken, en jawel, pissen tegen een kerk. Dat laatste is nu hopelijk opgelost. Al hou ik mijn hart vast. Want het sluikstorten geraakt ook niet opgelost met een containerpark. Drollen op straat zijn er ook nog altijd ondanks hondenpoepzakjes. En dus zal sluikpissen ook niet worden gestopt met één toilet, vermoeden we.

Ich gón óechlies ens vertèlle wa ich on d’àànt àà. Op ene nacht doen doo nog gieën oavetèrloudzje wàs, wààndelde-n ich vàn Swa de Zwitser op Sinte Pieëter lengs de Veisdere no de stoase. Op ene zeikere momènt mós ich oeëgnoeëdig, kreig be ewa móejte mèèn tirèt oupe èn lút dàn mènne sjaarel ewa mie profeteire vàn de góej locht. Ràp lòsse, da kàn goet doen, zèllefs beeter dàn gerieëtkoume. 

Tòt doo enins ene polissekombie achter mich stopde. Gerokt menieër taas? Vrúg doo ene vrindeleke polis. Dzje mougt mich altèèt taasvuure, rejageirde-n ich ewa zònder noodeinke. Èn joa, ich mog in de-n outou. Intigge menúte ternoo zàt ich in de polisseburou. Ne-n aatlèg, e persès, 150 euro…. Ècht gebuirt.

De Snaat